Jumbo Supermarkten

Talenten

Secreet

Luisteren

Talenten

zondag 15 maart 2020

Het was een erfenis van mijn opa. De Steinway uit 1953 is nog in prima staat en één van de mooiste vleugels die ik ooit heb gezien. Niet dat mijn grootvader er nu zo prachtig op speelde: hij had meer geld dan talent. Maar mede dankzij hem heb ik ook niet bepaald financiële problemen. Mij hoor je niet klagen over oud geld…

Mijn buren zijn van een heel ander kaliber. Ze hebben snel geld gemaakt met één of ander vaag product. Maar klasse kun je niet kopen, je hebt het of je hebt het niet. En zij hebben nu eenmaal de pech dat ze weinig van huis uit hebben meegekregen. Toen ze dan ook voor de eerste -en zonder enige twijfel ook de enige- keer bij me op bezoek kwamen wist ik dat ik ze alles wijs kon maken over de Steinway, en zeker ook over alles wat ik er mee kon. Een klusje dat je gerust aan mij kunt overlaten. In de kortste keren had ik mezelf gepromoveerd van goedwillende amateur tot een niet onverdienstelijke concertpianiste, met vooral in Japan veel bewonderaars. “Het is zelfs zo erg dat ik daar niet gewoon meer over straat kan lopen”, overschreeuwde ik mezelf. “Zó onrustig!”

En vandaag is het tijd voor mijn “moment of fame”. De eerste warme zomerdag is een feit en mijn buurtjes zitten rond het middaguur al aan hun derde glas veel te dure champagne, waarvan zij de kwaliteit toch niet proeven. Ik heb alles zorgvuldig voorbereid. Ik heb een CD waarop Vladimir Horowitz het derde pianoconcert van Sergej Rachmaninov speelt in de geluidsinstallatie gedaan. De speakers staan naar buiten gericht en mijn hond Beethoven is er ook helemaal klaar voor. Zo’n statige hond naast de vleugel is helemaal een plaatje. Ik open de tuindeuren, zet de volumeknop op de juiste stand, ga achter de vleugel zitten en druk op het play-knopje van mijn afstandsbediening.

Na een paar minuten begint hij onbedaarlijk te janken

Ik trek een serieus gezicht en daar begint het. De prachtige klanken vloeien naar buiten. Tot mijn genoegen hoor ik het snel het stiller en stiller worden aan de andere kant van de dennenhaag en in mijn ooghoeken verschijnen silhouetten. Ik doe alsof ik dit niet zie en verlies me in hoe mijn lichaam meebeweegt op de muziek. Ik vergeet dat ik niet kan spelen en geef me helemaal over aan dit guilty pleasure. Pianisten behoren in mijn optiek tot de meest begaafde mensensoort. Helaas is Heer Beethoven enigszins overgevoelig voor de hoge C: na een paar minuten begint hij onbedaarlijk te janken op de goddelijke klanken van Horowitz. Geërgerd duw ik met mijn been in zijn flank maar wel zo dat dit niet te zien is. Beethoven reageert beledigd en springt tegen me op, waarbij de afstandsbediening van de pianokruk lazert. Het is nog een hele kunst om te blijven zitten terwijl de hond half over me heen hangt. Mijn God, het tweede nummer start alweer.

De afstandsbediening ligt zo’n 5 meter van me vandaan. Het zal een klus worden heer Olivier van me af te werpen, de afstandsbediening te pakken en de muziek te stoppen in de 3 seconden die er tussen de nummers zit… Nog even speelt Horowitz door, en ik duik na het tweede nummer richting de grond met hond en al en net iets te laat lukt het me op stop te drukken. Ik hoest zo hard mogelijk in een poging het geluid te verbloemen. Het zweet staat me op mijn voorhoofd maar tot mijn genoegen zie ik mijn buren vol enthousiasme klappen. Ik schrijd het terras van mijn woning op en kijk hen als een volleerde ster aan. Met een minzame buiging dank ik hen voor het applaus, ga naar binnen en sluit de tuindeuren weer. Ik pak een welverdiende fles wijn en tevreden hijgend giet ik mezelf eens een mooi glaasje in.

Secreet

Load more